اعلامیه ی سبز

پایگاهی برای مقالات سیاسی-اجتماعی

تبیین شرایط کنونی و راهکار!

خلاصه: در شرایط حاضر، حاکمیت ریا به جز افزایش فشار و سرکوب راهی برای بقا ندارد و ما نیز برای غلبه بر آن و عبور از چنین شرایطی راهی به جز اتحاد نخواهیم داشت. اصلاح طلبی اصیل مطرح می کند که با استفاده از روشهای مسالمت آمیز باید فشارها را بر حاکمیت ریا آنچنان افزایش دهیم که آن را وادار به عقب نشینی های مکرر نموده و در یک پروسه دموکراتیک در بستر قانون اساسی کنونی، نهاد ارتجاعی ولایت فقیه را به زباله دانی تاریخ بسپاریم. در چنین شرایطی به منظور کامل شدن استراتژی حرکت جنبش آزادیخواهی و مصونیت جنبش حتماً می بایست نیم نگاهی هم به راهکار انقلاب داشت.

اعلامیه سبز: در شرایط اسفناک کنونی کشور آنچه واضح و مبرهن است آن که حاکمیتی که از برگزاری یک مراسم ساده  تدفین وحشت دارد و در مراسم تدفین، از ترس مرگ دست به خود کشی می زند و دختر متوفی را به شهادت می رساند به وضوح ثابت می کند که برای خود او نیز مسلم است که جز با تکیه بر سر نیزه قادر به ادامه حیات نیست. از طرفی این یک حقیقت اثبات شده تاریخی است که بر سر نیزه می توان تکیه نمود ولی بر آن نمی توان نشست!

در چنین شرایطی، حاکمیت ریا به جز افزایش فشار و سرکوب راهی برای بقا ندارد و ما نیز برای غلبه بر آن و عبور از چنین شرایطی راهی به جز اتحاد نخواهیم داشت.

همانطور که قبلاً اشاره کردیم با وضعیت پیش آمده و در شرایط دو قطبی حاضر، کوچکترین عقب نشینی از سوی حاکمیت ریا منجر به حذف تدریجی نهاد ارتجاعی ولایت فقیه از صحنه سیاسی ایران خواهد شد و این راه حلی است که حرکت اصلاح طلبی اصیل، مطرح می کند و در واقع کم هزینه ترین مسیر برای عبور به دموکراسی است. به عبارت ساده تر، اصلاح طلبی اصیل مطرح می کند که با استفاده از روشهای مسالمت آمیز باید فشارها را بر حاکمیت ریا آنچنان افزایش دهیم که آن را وادار به عقب نشینی های مکرر نموده و در یک پروسه دموکراتیک در بستر قانون اساسی کنونی ، نهاد ارتجاعی ولایت فقیه را به زباله دانی تاریخ بسپاریم.

ولی آیا حاکمیت ریا و فساد سازمان یافته ای که در در کشور و زیر لوای بیت رهبری ریشه دوانده است و فراتر از آن حکومت ارازل و اوباش کنونی به مرکزیت علی خامنه ای به آسانی حکم نابودی خویش را امضاء می کند؟  قطعاً خیر!

متاسفانه دزدی آرمان انقلاب 57 و حوادث ناگوار دهه اول انقلاب و بویژه عقب نشینی های مکرر اصلاح طلبان حکومتی در هشت سال دولت اصلاحات، چنان اثرات مخربی در جامعه ما داشته است که عملاً باعث شده اعتماد ما نسبت به یکدیگر دچار خدشه جدی گردد و این نکته ایست که حاکمیت پوسیده ولایت فقیه در حال حاضر آگاهانه در حال دامن زدن به آن است. از طرفی همانگونه که پیشتر اشاره شد عقب راندن استبداد ولایت فقیه جز با اتحاد همه نیروهای حاضر در صحنه و مشارکت وسیع مردم صورت نخواهد پذیرفت که این امر در درجه اول مستلزم اعتماد سازی از سوی اصلاح طلبان اصیل و در درجه دوم مستلزم همکاری گروههای مختلف سیاسی است.

در حقیقت در هر مبارزه مدنی و تدریجی، عامل پیروزی، ایجاد مرکز هماهنگی و یا فرماندهی می باشد که مورد وثوق اکثر قریب به اتفاق نیروهای سیاسی حاضر در صحنه قرار گیرد که در مبارزه ی ما، در واقع اولین گام در راستای هماهنگی نیروها برای اجرای نافرمانی مدنی و به خاک سیاه نشاندن استبداد ولایت فقیه است.

همانگونه که پیشتر در مطلب «در اهمیت حمایت و حساسیت حرکت اصلاح طلبی اصیل» بیان نمودیم، متاسفانه شورای هماهنگی راه سبز امید در حال حاضر یکدست نبوده و قسمت عمده ای از این شورا را طیف اصلاح طلب حکومتی تشکیل می دهد که این طیف در حال حاضر بزرگترین مانع در راه شفاف شدن خواسته های این شورا و اعتماد سازی فوق الذکر است، به صورتی که بین سخنگوی این شورا و بدنه شورا بعضاً ناهماهنگی وجود دارد که منجر به محدودیتهایی برای سخنگو گردیده است که امید است با ادامه رویکرد کنونی شورا و ادامه مبارزه، بزودی شاهد پیوستن بخشهای بیشتری از طیف اصلاح طلب حکومتی به طیف اصلاح طلب اصیل باشیم و مشکل شفاف شدن خواسته ها، با مرور زمان برطرف گردد. از همین جا به اصلاح طلبان حکومتی هشدار می دهیم هرگونه اخلال در کار سخنگو و عدم همکاری با ایشان به سقوط یکباره و ناگهانی اعتبار نداشته شما عزیزان غیبی منجر خواهد شد.

از طرفی در شرایط کنونی به منظور کامل شدن استراتژی حرکت جنبش آزادیخواهی و مصونیت آن حتماً می بایست نیم نگاهی هم به راهکار انقلاب داشت که از این جهت لزوم حفظ و تقویت خاکریز نیروهای برانداز اهمیت ویژه پیدا می کند، برای توضیحات بیشتر در این ارتباط و به منظور اهمیت وحساسیت موضوع همه هم رزمان در این حرکت عظیم را به مطالعه مطلب راهبردی «استراتژی نبرد: گذشت، صداقت، اتحاد» دعوت می کنیم.

به امید ایرانی، آباد، آزاد و سربلند و برای تمامی ایرانیان

Advertisements

15/06/2011 - Posted by | مقاله, مقاله ی اختصاصی, تحلیل روز | , ,

۱ دیدگاه »

  1. در مقاله ای که جدیدا در وبلاگم گذاشته ام به راهپیمائی سکوت معترض بودم اما این دلیل ارائه خشونت و تکیه بر ان نیست.بنظر من وقتیکه شرایط برای حضور پرتعداد در خیابانها بهر دلیل فراهم نیست چه اصراری بر اینکار است.این تنها راه برای مبارزه نیست و راههای دیگری را در پست خودم ذکر کرده ام که شاید مفید باشد.

    دیدگاه توسط tohfeyegarmsarara | 16/06/2011 | پاسخ


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: